Εγγραφείτε στο Newsletter
30/09
2016
01:45

Γιάννης Μακριδάκης "Ἡ πρώτη φλέβα", τοῦ Τάσου Γέροντα

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(33 ψήφοι)

 

Gerotasos

 

Τάσος Γέροντας 

 

 

 

Makridakis7.jpg

 

Γιάννης Μακριδάκης "Ἡ πρώτη φλέβα". Νουβέλα. Ἐκδόσεις Ἑστία, 2016. 118 σελίδες καθαρό διήγημα.

 

Παράξενος τίτλος! Δέν ἤξερα τί μπορεῖ νά σημαίνει. Πῆρα μιά ἰδέα μόλις στή σελίδα 109. Ἀλλά δέν φανταζόμουν τήν ἐξέλιξη.

 

Στό βιβλίο μιλοῦν ἐναλλάξ ἕνας παλιός ναυτικός καί μία πόρνη. Περιγράφουν στιγμιότυπα τῆς ζωῆς τους. Οἱ ἱστορίες λαμβάνουν χώρα χρονικά στίς δεκαετίες τοῦ 60 μέχρι τοῦ 80. Ἡ πόρνη, ἡ Λόλα, ἔζησε στήν Ἀθήνα, στόν Πειραιά καί, κυρίως, στά Χανιά. Ὁ ναυτικός, ὁ Γιῶργος, περιγράφει τά ταξίδια του ἀνά τήν ὑφήλιο.

 

Οἱ περιγραφές τῆς Λόλας ξεκινοῦν ἀπό τήν παιδική της ἡλικία. Ἀντίθετα τοῦ Γιώργου ξεκινοῦν ἀπό τό πρῶτο του ταξίδι.

 

Ἡ καλή ἀλλά καί τσαούσα ψυχή τῆς πόρνης φαίνονται ἀπό τή συμπεριφορά της ἀλλά περισσότερο ἀπό τίς περιγραφές τῆς ζωῆς της. Ὁ τρόπος πού μᾶς παρουσιάζει τούς πελάτες της, τόν τρόπο πού τούς φέρεται κατά περίπτωση, τόν τρόπο πού ἀντιμετωπίζει τή ζωή, τόν χρόνο της καί τά χρήματά της, ἀποκαλύπτουν ἀξιολάτρευτο πλάσμα.

 

Ὁ Γιῶργος μᾶς περιγράφει τά ταξίδια του. Οἱ ἀναφορές στούς ὑπολοίπους ναῦτες εἶναι πολύ λίγες. Περισσότερο παρουσιάζει τή συμπεριφορά τους ὅταν πιάνουν λιμάνι, ὅταν συναγελάζονται μέ ντόπιους. Στίς περιγραφές αὐτές κυριαρχοῦν οἱ σχέσεις του μέ πόρνες.

 

Καί οἱ δύο χαρακτῆρες παρουσιάζονται μοναχικοί. Καί οἱ δύο εἶναι ἀνυπότακτοι, αὐτόνομοι, ἀποδεχόμενοι τό κόστος. Καί οἱ δύο ὅμως ἀποκαλύπτονται δεκτικοί σέ ἐφήμερους ἕρωτες.

 

Μέσα ἀπό τίς διηγήσεις τῶν δύο ἡρώων ὁ Μακριδάκης σκιαγραφεῖ πολύ παραστατικά τήν ἐποχή, τήν κάθε ἐποχή πού διαδραματίζονται τά περιγραφόμενα στιγμιότυπα. Σ' αὐτό συντελεῖ καί ἡ σταθερή ἱκανότητά του νά δίνει στούς ἥρωές του τήν ἀπολύτως κατάλληλη γλῶσσα, ὁμιλία. Καί λέω ὁμιλία ἐπειδή τό ὕφος καί τῶν δύο εἶναι αὐτό τοῦ προφορικοῦ λόγου, ἀφοῦ καί οἱ δύο μοιάζουν νά τά ἀφηγοῦνται σέ κάποιον ἀόρατο ἀκροατή.

 

Στό τέλος τοῦ βιβλίου ὁ Μακριδάκης μᾶς κρύβει μία ἔκπληξη. Δέν θά σᾶς τήν ἀποκαλύψω, παρότι ὁ ὑποψιασμένος μπορεῖ νά τήν ἀντιληφθεῖ νωρίτερα.

 

Ἡ νουβέλα αὐτή ἀκολουθεῖ τήν ὑψηλή ποιότητα γραφῆς τοῦ Μακριδάκη. Ἐξαιρετικά σκιαγραφημένοι χαρακτῆρες, πολύ πετυχημένη ἐπιλογή τῆς γλώσσας κάθε ἀφηγητῆ, παραστατικές περιγραφές ἀνθρώπων, συναισθημάτων, κοινωνίας. Ἐμένα προσωπικά μοῦ ἄφησε μιά γλύκα ἡ ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου αὐτοῦ. Μοῦ ἔδειξε μιἀ ἄλλη πλευρά ἀνθρώπων πού δέν συναντῶ συχνά κι ἔτσι δέν ἔχω τή δυνατότητα νά σχηματίσω ἄποψη, παρά μόνο νά ἀκούω ἄλλες γνῶμες, βασισμένες κατά κανόνα σέ στερεότυπα.

 

Οἱ ἐκδόσεις Ἑστία γιά μιά ἀκόμα φορά ἐξέδωσαν ἕνα πολύ προσεκτικά ἐπιμελημένο βιβλίο. Κανένα τυπογραφικό λάθος, πετυχημένη ἐπιλογή ἐξωφύλλου, ἄψογα χαρτί, ἐκτύπωση, γραμματοσειρά, δέσιμο.

 

 

Συνδεθείτε για να υποβάλετε σχόλια